Οι Βιολέτες του Μαρτίου

Σου άρεσε, δείξε το και στους φίλους σου

Οι Βιολέτες του Μαρτίου 1 Κοίταξα τον κέρσορα, που αναβόσβηνε στην κενή οθόνη, όπως κάνω κάθε φορά που ξεκινάω να γράψω ένα καινούριο άρθρο… προσπαθώντας να συγκροτήσω όλα μου τα συναισθήματα και τις σκέψεις που είχα στο δρόμο, στο κρεβάτι, στη δουλεία, για αυτήν ακριβώς τη στιγμή… για το επόμενο θέμα που προετοιμάζω. Έχει περάσει μια μέρα χωρίς την Έμιλι και ήδη μου λείπει. Η Έμιλι είναι η ηρωίδα ενός βιβλίου που διάβασα τελευταία με τίτλο «Οι βιολέτες του Μαρτίου». Μου τράβηξε την προσοχή τόσο το προσεγμένα όμορφο και απόλυτα στα γούστα μου εξώφυλλο όσο και  ο τίτλος του βιβλίου αυτού. Ήτανε τέλη Φλεβάρη όταν πήγα με μία φίλη στο cinema και αφού κόψαμε τα εισιτήρια για την ταινία είπαμε να κάνουμε μια βόλτα στα μαγαζιά μέχρι να ξεκινήσει η προβολή, και έτσι μπήκαμε και στο βιβλιοπωλείο. Ενώ θεωρητικά “λατρεύω” το διάβασμα τον βιβλίων, στην πραγματικότητα δυσκολεύομαι τόσο πολύ στο να συγκεντρωθώ σε αυτά. Δύσκολα με κρατάει ένα βιβλίο. Αυτό λοιπόν ίσως είναι το πρώτο που με συνεπήρε τόσο πολύ.

Η Έμιλι λοιπόν, πριν ακόμα γίνει τριάντα τα είχε όλα: ένα επιτυχημένο μυθιστόρημα, έναν σύζυγο που φαινόταν να είχε ξεπηδήσει από τις σελίδες ανδρικού περιοδικού και ένα εισιτήριο άνευ επιστροφής για τη χώρα της απόλυτης ευτυχίας.

Δέκα χρόνια αργότερα, η ζωή της δε θυμίζει τίποτα την ειδυλλιακή εκείνη περίοδο.

“Όταν σκέφτομαι εκείνο το πρωινό, μπορώ πραγματικά να μυρίσω καμένα αυγά και ταμπάσκο. Αν ήξερα ότι το τέλος του γάμου μου θα μύριζε έτσι, θα είχα φτιάξει πάνκεΪκς.”

Όταν η ηλικιωμένη θεία της η Μπι την προσκαλεί να περάσει όλο τον Μάρτιο στο σπίτι της στο Μπέινμπριτζ Άιλαντ, η Έμιλι δέχεται, ελπίζοντας ότι η θάλασσα θα γιατρέψει τις πληγές της.

“ Οι αστερίες είναι αινιγματικά πλάσματα. Έτσι; Ούτε ένα οστό στο σώμα τους..μόνο χόνδροι, εύθραυστοι και ωστόσο δυναμικοί και ανθεκτικοί. Με έντονα χρώματα. Προσαρμόσιμοι. Ζουν πολύ. Ήξερες ότι όταν ένα μέλος ενός αστερία τραυματιστεί, μπορεί να φυτρώσει ένα άλλο; …Η γιαγιά σου λάτρευε τους αστερίες. Όπως ακριβώς λάτρευε τη θάλασσα”.

Κάνοντας έρευνα για το επόμενο βιβλίο της, ανακαλύπτει ένα κόκκινο βελούδινο ημερολόγιο από το 1943, το περιεχόμενο του οποίου φέρνει στο φώς μια αναπάντεχη ιστορία που σχετίζεται με τη δική της ζωή.

Τελειώνοντας το βιβλίο είχα την αίσθηση ότι το ταξίδι μου στην Νέα Υόρκη, το Σιάτλ  και το Μπέινμπριτζ Άιλαντ ολοκληρώθηκε κάπως απότομα και βιαστικά καθώς έπρεπε να γυρίσω εγκαίρως πίσω στην Αθήνα χωρίς να προλάβω να κρατήσω μια επικοινωνία με την Έμιλι ώστε να συνεχίσει να μου στέλνει τα νέα της….. Πλέον δε με συντροφεύει στο τραμ και τα λεωφορεία διηγούμενη μου την ιστορία της. Έχασα κάθε επαφή μαζί της. Έχω παρόλα αυτά μια γλυκιά νότα κρασιού στο στόμα μου και μια αναζωογονητική αλμύρα στο κορμί μου από τον πορθμό.

Οι Βιολέτες του Μαρτίου 2

 

Φωτογραφίες : Νίκη Ηλιοπούλου

Σου άρεσε, δείξε το και στους φίλους σου